چشمی که دائم عیبهای دیگران رو ببینه، اون عیب رو به ذهن منتقل میکنه و ذهنی که دائماً با عیبهای دیگران درگیره، آرامش نداره، درونش متلاطم و آشفته است .
در عوض چشمی که یاد گرفته همیشه زیباییها رو ببینه، اول از همه خودش آرامش پیدا میکنه، چون چشم زیبابین عیبهای دیگران رو نمیبینه و دنیای درونش دنیای قشنگیهاست...
امیدوارم توی تک تک لحظه های زندگیتون با چشم دل به موضوعات نگاه کنید تا به زیبایی های نهفته توی اونا هم پی ببرین :) ...
امیدوارم همیشه پاک باشین چون که « عیب پاکان زود بر مردم هویدا می شود»
+ آرامش رو براتون آرزو می کنم :)
برچسب:
نویسنده: نگار موسوی