امید... واژه زیبایی است.

امید .... واژه زیبایی است.

زیراکه با داشتن آن مشکلات آسان تر می شود.کارها رونق میگیرد. دل ها با آن سیقل می یابند.اما امید را من از بیماری یاد گرفتم که دست نوازشی بر سر فرزند خود میکشید و از گوشه های چشمش قطراتی به رنگ بلور گونه هایش را می خیساند. امید را از او آموختم زمانی در اوج درد لبخند میزد و میگفت چیزی نشده ٬حال من خوب است.

امید را باید از نجاری آموخت که پس از سوختن تمام داراییش که از جنس چوب بود، مغازه ای را افتتاح کرد با عنوان زغال فروشی. خیلی مواقع مواردی باعث سلب امید از ما می شوند. به آن ها اعتنا نکنید و با لبخندی چه بسا شیرین از این موارد عبور کنید. به امید روزی که ناامیدان امیدوار شوند

بسیار بسیار محتاج لب های دعا گوی شما عزیزان هستم. در ای شب عزیز از حقیر هم یادی کنید

سپاس از همراهیتان

درسایه مرتضی علی باشید

یاعلی